nl | en |
youtube twitter linkedin facebook instagram

Grenscorridor N69 < >

project

Grenscorridor N69

plaats

Noord-Brabant

opdrachtgever

  • Provincie Noord-Brabant

planteam

  • Gijs Wolfs
  • Paul Kersten
  • Jakob Grambow
  • Edson da Costa
  • Michele Beraldo

ontwerp

2012-2014

in samenwerking met

  • Tauw
  • BügelHajema Adviseurs
  • Goudappel Coffeng

Nieuws

Breng via dit formulier iemand op de hoogte van dit project!

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

De Grenscorridor N69, een nieuwe hoofdroute tussen Hasselt (België) en Eindhoven is het antwoord van de regio en de provincie op de uit de hand gelopen verkeers- en leefbaarheidsproblematiek in de kernen van Aalst en Valkenswaard. wUrck was in de samenwerkingscombinatie mede verantwoordelijk voor de sturing, vanuit ruimtelijk ontwerpend onderzoek, op de kansen en effecten van de verschillende MER-varianten, het Voorkeursalternatief, het VO+ en het PIP. Het Beeldkwaliteitsplan en het Inrichtingsplan leggen de beoogde ruimtelijke kwaliteit van de inpassing van de nieuwe weginfrastructuur in het bestaande landschap vast.

Het landschap waar het nieuwe tracé wordt ingepast is gevormd door het typische Brabantse beekdalenstelsel en de daaraan gerelateerde oude cultuurgronden, de heideontginningen en de boscomplexen. De positie van de nieuwe weg is zodanig ontworpen in alignement en profilering, dat het op een betekenisvolle wijze deze landschapstypen markeert, verbindt en waar mogelijk versterkt. Dat geldt niet alleen voor de natuur, maar ook voor het agrarische complex en de cultuurhistorische basis van dit pastorale landschap: landbouw is omgezet naar natuur, maar ook andersom. In onze visie gaat het dus niet alleen om ‘inpassing’, maar om het creëren van een nieuw, ‘verbetert’ landschap. Per landschapstypen is een principeprofiel opgesteld waardoor in de route door de opeenvolgende landschappen het betreffende type ‘leesbaar’ blijft. De essentie van de profielen is dat het beeld van het omringende landschap zoveel mogelijk naar de weg wordt ‘toegetrokken’.

Voor de hele route is een familie van kunstwerken ontworpen. De basis van het kunstwerk is een betonnen dek, vlak aan de bovenzijde en sterk gekromd aan de onderzijde, dat momentvast is gekoppeld aan de landhoofden waardoor het lijkt opgelegd op de grastaluds aan weerszijden. Door de toepassing van flauwe taluds in de landhoofden opent het perspectief voor de automobilist zich op majestueuze wijze op het ‘volgende’ landschapsbeeld. De sterke verjonging van de dekrand zorgt er voor dat het dek zichzelf beschaduwt, dus donker oogt en daarmee het landschappelijk beeld van de horizon nog sterker inkadert. Over de beekdalen van de Run en de Keersop ligt de N69 verhoogd over een lengte van respectievelijk 250 en 300 meter. Deze beekbruggen bestaan uit een doorgestorte aaneenschakeling van het basisdek, ondersteund door brede boogvormige betonnen portalen. Als een betonnen rups staat het wijdbeens en licht gekromd in de nieuwe natte natuur die in brede zones langs de beek zal worden gerealiseerd.